Tja de tijden zijn veranderd en niet altijd in positieve zin.
In de jaren '50 ging ik als kleine ukkie regelmatig naar de zee. Nog te klein om me dat goed te herinneren.
Mijn ouders vertelden me later dat ik op het strand een soort gareeltje aanhad met een lange leiband.
Ik kon toen blijkbaar maar een meter of vijf ben hen vandaan lopen.
Als ik dat nu aan ouders met kleine kinderen vertel zijn ze als het ware geschokeerd .
Ze vinden dat je een kind niet moet behandelen als een hond. "dit kan niet"
Tegenwoordig lopen echter een heel deel kinderen gewoon verloren omdat de ouders ze "vergeten" hebben.
Kinderen worden "gedropt", zelfs achtergelaten in een warme auto en "vergeten" (tot het te laat is)
Op mijn vroeger werk kwamen ouders de winkel binnen en zei tegen de kinderen "ga maar in de tenten spelen"
of ze lieten hen achter in de kinderspeelhoek, zonder toezicht, in de "veronderstelling" dat het wel goed komt.
Het eerste resulteerde in kapotte tenten omdat de kinderen niet in maar tussen de tenten speelden.
Het tweede resulteerde in te kleine kinderen die na 10 minuten al huilend de hele winkel afzochten naar de ouders.
Ze waren nog te klein om duidelijk te begrijpen dat de ouders terugkwamen, dat ze gewoon moesten wachten.
Of ze probeerden zelfs via de kassa naar buiten op de parking te glippen om naar de auto terug te gaan.
Gelukkig lieten de mensen aan de kassa geen kleine kinderen alleen naar buiten gaan.
Kinderen lopen niet verloren hoor, ouders verliezen ze uit het oog, dat is iets heel anders !
Ik denk dan weer aan vroeger toen ik met mijn ouders ging winkelen.
Aan de hand van mama of papa blijven en enkel spreken als de grote mensen niet praatten.
Nu moet je als verkoper gestadig je verhaal herbeginnen omdat de kinderen staan te roepen en zagen.
Was ik dan te kort gehouden of slecht opgevoed? NEEN, ik vond dat normaal en respectvol.
Tegenwoordig zijn de kinderen "mondiger" noemt men dat.
Zij beslissen welke tent er komt, in welke kleur, waar de vakantie naartoe gaat, wie er van de vriendjes meegaat.
De ouders zijn meestal tweeverdieners, weinig tijd voor de kids, droppen in de creche dan maar.
Als ze dan wel even tijd hebben voor de kids komt het besef dat ze te weinig tijd nemen voor de kinderen.
Dat wordt dan goed gemaakt door overal JA op te zeggen, ook als dat niet verantwoord is.
En zo komen we weer op de 18-jarigen die van de ouders een veel te krachtige nieuwe auto "krijgen".
Een soort van verontschuldiging : "kijk jongen, ik heb je tot je 18de verwaarloosd, ik maak het nu goed.
Ik kocht op mijn 14de een Solex voor 25 Bef, van centjes die ik kreeg door autos te wassen.
Op mijn 16de kwam de eerste nieuwe brommer een Yamaha FS1, de helft van mijn wekelijks drinkgeld.
De andere helft kwam van omslagen met centjes die ik met nieuwjaar van ooms en tantes kreeg.
Dat had ik heel zorgvuldig en geduldig 2 jaar lang samen gespaard, iets waar ik heel erg trots op was.
Benzine moest ik ook zelf betalen want ik ging toen immers al werken. Logisch toch dat je dan zelf betaald.
Nu hebben de kids het vaak te gemakkelijk, iedere 6 maanden een nieuwe GSM, zelfs een Smartphone.
Tja, men kan zich toch op school niet belachelijk maken omdat er "slechts" USB2 op zit nietwaar
Tja de tijden zijn veranderd en niet altijd in positieve zin.
De meeste zaken zijn gemakkelijker geworden, soms te eenvoudig.
Ik denk dat het nog altijd meer voldoening geeft als je iets bereikt hebt waar je moeite moest voor doen.
Zo was ik heel trots dat ik zelf spaarde voor de zaken die ik wou kopen.
Als je er moeite moet voor doen draag je er ook meer zorg voor, men waardeert de dingen meer.
In de huidige wegwerp-maatschappij is dat gevoel van waarde aan het vervagen.
Mijn bezoekende vrienden vragen me "hoe, heb je nog geen flatscreen TV ?"
Ik antwoord dan "nee, want de oude tv wil maar niet kapot gaan en speelt nog perfect"
Zijn de kinderen tegenwoordig slecht opgevoed? NEEN, ze zijn vaak niet meer opgevoed.
Sommige ouders zijn helemaal vergeten hoe ze dat moeten doen of hebben het zelf nooit geleerd.
Als je een kind wil adopteren wordt je hele leven onder de loep genomen of je wel geschikt bent als ouder.
Bij de minste twijfel zal een adoptie niet doorgaan, eigenlijk geen slechte zaak.
Bij natuurlijke ouders worden al die vragen niet gesteld. Waarom gaat men er zomaar van uit dat het goed gaat?
Zelfs als beide ouders voortdurend in de criminaliteit belanden kunnen ze kinderen hebben en "opvoeden"
Welke waarden zal zo'n kind dan meekrijgen ? Juist,... dezelfde als van de ouders. Kansloos dus...
Helaas kan je als kind niet kiezen uit welke piemel ge afgevuurd wordt.
Helaas kies je ook niet uit welke buik je geholpen wordt.
Vanaf de eerste ademteug moet je er dus maar het beste van hopen.
http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnen ... wond.dhtml
en Rik,lig er niet van wakker hé het zal toch niet veranderen.
